Rozwiązanie tajemnicy

Przeczytałam list od Petunii już kilka razy. Muszę przyznać, że dodawał mi otuchy, przynajmniej ona wierzy w moją niewinność. Czułam się okropnie bo naprawdę wyszłam na jakąś lafiryndę. Czułam jednak, że coś musiało się ze mną stać. Nie wiedziałam tylko co…

Minęło kilka dni podczas których byłam prawie zupełnie sama.  Blum nie widziałam prawie wcale nie pojawiała się na większości lekcji, posiłków… Aż wreszcie w pewną środę jej miejsca, na którym ostatnio siedziałam ja było zajęte. Ruda siedziała i rozmawiała z siostrą, a właściwie się kłóciła.

- Jesteś zwykłą szmatą – krzyczała Blum

- Odwal się! Ja przynajmniej potrafię utrzymać przy sobie chłopaka… i znaleźć prawdziwych przyjaciół. – dodała złośliwie

- Jak śmiesz!  Chamska krowa !

Rubi zaśmiała się głupio

- Zresztą mój chłopak przynajmniej jest… był wartościowy. Nie to co ty!

- Odwal się od Lucjuszka!

Więc ta kretynka chodzi z Malfoyem.

- A ty odwal się od mojego życia!

- No wiesz! Jak możesz tak mówić do własnej siostry?

- Ty nie jesteś moją siostrą!

Rubi wpatrywała się w nią chwilę po czym odeszła. Blum złapała kielich i wtedy mi coś zaświtało.

- Nie! – krzyknęłam lecz było już za późno. Blum wypiła to co było w środku.

- Spadaj Evans, głupia szlamo! – powiedziała i odeszła

Padłam na jej miejsce. Moi przyjaciele, którzy ostatni w ogóle mnie nie zauważali patrzyli na mnie jak na okaz w zoo. Pierwsza odezwała się Dorcas.

- Lilka, aż tak bardzo za nami tęsknisz, że ci odbija?

- Co? Nie! Brakuje mi Was ale nie oto chodzi.

- A o co? – spytał Black

- Jeszcze dziś Blum będzie się całował co najmniej z trzema facetami. W tym z Malfoyem i… myślę, że z tobą Syriuszu.

***

Mieszałam eliksir w kociołku gdy nagle w ławce za sobą usłyszałam mlaskanie. Odwróciłam się i… Syriusz był całowany przez Blum, a James patrzył na to  z zaskoczeniem. Biedni chłopcy, nic nie rozumieją, ja zresztą też byłam zupełnie nierozumną istotą, aż to śniadania. Uśmiechnęłam się do siebie i wrzuciłam do kociołka kawałek kopyta centaura.

***

Szłam korytarzem za Blum. Ona oczywiście nie zdawała sobie z tego sprawy. Czekałam już niecierpliwie. Podeszliśmy do Sali transmutacji wyszedł z niej Malfoy w towarzystwie Rubi i swoich kumpli. Nagle Blum podeszła do nich i odepchnęła lekko swoją siostrę. Spojrzała na Lucjusza maślanym wzrokiem, zarzuciła mu ręce na szyję i powiedziała teatralnym szeptem:

- Jesteś taki przystojny…. Jak to możliwe, że do dziś tego nie widziałam?

Wtedy odezwała się zdruzgotana Rubi głosem jak jad węża.

- Odwal się od niego!

- Spadaj wieśniaro! – odparowała Blum – Lucjuszu, nie powstrzymam się, tak mnie pociągasz…

I pocałowała go. Chłopak nie protestował, zresztą nie dziwię mu się, Blum ma w szkole opinię najlepiej całującej dziewczyny. Pocałunek przerwała Rubi odciągając siostrę od swojego chłopaka i uderzając ją w twarz. Blum miała ostry charakterek więc oddała jej.  Rubi wyjęła różdżkę, Blum swoją również. Rezultatem tego był szlaban u Slughorna dziś o osiemnastej dla ich obu.

***

Na zaklęciach Syriusz przysiadł się do Dorcas, a Blum opuściła Ann na rzecz Jamesa od razu zaczęła go całować. Biedny Rogaś. Śmieszną miał minę.

***

Podczas obiadu Dorcas nie wytrzymała i odezwała się do mnie, gratulacje dla niej! To nietypowe zachowanie miało oczywiście swoje wyjaśnienie. Chciała się dowiedzieć skąd ja rano wiedziałam, że Blum będzie się dziwnie zachowywać.

- To proste kiedy rano zobaczyłam jak Blum pije z kielicha, oświeciło mnie. Tamtego dnia kiedy rzuciłam się na Śnieżycę usiadłam na miejscu Blum i wypiłam z jej kielicha. A dokładniej mówiąc wypiłam sok dyniowy z domieszką eliksiru, który dolała tam Rubi. Stąd nasze dziwne zachowanie.

Wszyscy patrzyli na mnie przez chwilę, pierwsza odezwała się Rubi.

- Skąd wiesz, że to ja? – spytała wyraźnie zszokowana

- Nienawidzisz siostry, zresztą z wzajemnością. Chciałaś żeby straciła chłopaka i wyszła na idiotkę. Z tym pierwszym ci się udało. Śnieżyca, przepraszam nie chciałam się tak zachować.

- Nic się nie stało, zapomnijmy o tym.

- Stało się, Blum to nie jego wina byłam taka nachalna, czułam, że chce mi się wyrwać. Poza tym, nie całuję nawet w połowie tak dobrze jak ty.

- Wiem – odparła skromnie Ryan

- Blum słuchaj, ja kocham tylko ciebie – oznajmił Śnieżyca

- Ja… ja ciebie też… I to bardzo, dlatego tak zareagowałam. Nie minęły trzy sekundy, a Blum już była przyssana do Śnieżycy.

- A co ze mną? – spytał cicho Mathias

Blum i Śnieżyca przestali się całować. I znowu wszyscy patrzyli na mnie wyczekująco.

- Ciebie… na twój pocałunek zgodziłam się świadomie o celowo, bo ja… ja chyba… chyba… coś do ciebie czuję – skończyłam szeptem.

- Naprawdę?

- Tak – odpowiedziałam szczerze

Czułam na sobie zawiedzione spojrzenie Jamesa, ale w tej chwili mnie to nie interesowało.

- To może pójdziesz ze mną na spacer? – zaproponował Mathias

Skinęłam głową.

***

Było już bardzo późno, a ja nie mogłam zasnąć. Tego dnia stało się tek wiele, rozwiązałam tajemnicę mojego dziwnego Zachowania, odzyskałam przyjaciółki i zaczęłam się spotykać z chłopakiem, który mi się podoba, na dodatek Blum to zaakceptowała. Może już niedługo będziemy oficjalną parą… Tylko James chyba jest tym trochę zawiedziony, pewnie liczył, że między nami coś kiedyś będzie. Nie mogłam już uleżeć dłużej w łóżku, wyszłam do PW. W fotelu zobaczyłam pewnego przystojnego rozczochrańca o orzechowych oczach.

- James…

- O, cześć! To już nie Potter?

- Mam dziś dobry dzień.  – zaśmiałam się cicho  i usiadłam obok niego.

Zapadła cisza….

- Kochasz go? – zapytał mnie James

Pytanie mnie nie zdziwiło bo od początku się go spodziewałam. Nie wiedziałam tylko co na nie odpowiedzieć w końcu postanowiłam być szczera.

- Nie wiem, ale chyba tak.- James  zrobił smutna miną – James posłuchaj, między nami i tak nigdy nic by nie było. Jesteś moim kolegą i nigdy nie będziesz nikim więcej, nie potrafię cię kochać, rozumiesz?

- Tak…

Wyglądało n to , że zrozumiał.

***

Dorcas usłyszała, że ktoś wychodzi z dormitorium.

„Pewnie Lilka” – pomyślała

Zazdrościła przyjaciółce  Mathiasa. Lily nie była pewna czy kocha Mathiasa, ale jeśli tak, to mogła go mieć, jeśli jednak nie to on na pewno by to zrozumiał, nie miał by pretensji, że dała mu złudne nadzieje i zostali by tylko przyjaciółmi. Syriusz nigdy by tak nie postąpił.

„ Zacznijmy od tego, że on nigdy nie zwróci na mnie najmniejszej uwagi” – pomyślała z goryczą Meadowes i odpłynęła do krainy snów.