Siostra Emily

 Dziewczyna z niesamowitą gracją wstała i popatrzyła po nas niepewnie, dopiero po paru sekundach złapała oddech. Nasz zapach musiał ją uderzyć, bo zamarła na sekundę. Alicja i Śnieżyca od razu znaleźli się przy niej.

- Lepiej wyjdźcie – powiedział chłopak

Żadne z nas nie było na tyle głupie aby protestować, jedynie Mathias rzucił smutne spojrzenie siostrze po czym za nami wyszedł. Zeszliśmy powoli do Pokoju Wspólnego, był już późny wieczór i prawie nikogo w nim nie było, wiedzieliśmy, że nie możemy tu spokojnie rozmawiać. Usiedliśmy w koncie pokoju, ja zajęłam miejsce pomiędzy Mathiasem a Dorcas, na przeciwko Jamesa.

- Jak myślicie… Co z nią teraz będzie? – spytał niepewnie Syriusz

- A co ma być? – spytała spokojnie Emily. – Po wakacjach na pewno wszystko w miarę wróci do normy. Blum jest niesamowita, na pewno sobie z tym poradzi.

- Tak myślisz? – spytała Jessica

- Ja w nią wierzę Jess – powiedział Mathias twardo parząc na blondynkę.

Dziewczyna się zarumieniła i spuściła głowę. Wiedziałam, że choć jej celem był obecnie Syriusz Black, Mathiasa uważała za wyjątkowo atrakcyjnego, co więcej był on starszy i był bratem jednej z najbardziej lubianych dziewczyn w szkole. To wszystko sprawiało, że Jessice zależało na dobrym zdaniu Mathiasa, a gdyby on zechciał się z nią umówić nie zastanawiałaby się aby chwili. Toteż nie dziwnym jest, że podpadając mu w ten sposób poczuła się bardzo głupio i nierozsądnie.

- Nie miałam na myśli, że w nią, nie wierzę…. Ja tylko…

- Owszem Jessica – powiedział chłodno. – To właśnie miałaś na myśli.

Blondynka wzięła głęboki oddech aby się uspokoić.

- Przykro mi Mathias – powiedziała – jeśli to tak zabrzmiało.  To wszystko po prostu jest dla mnie szokiem, nie znam twojej siostry zbyt długo, ale uważam ją za przyjaciółkę, zawsze jestem po jej stronie.

- Dobrze nie ważne. – zrezygnował Ryan, jako jego przyjaciółka objęłam go lekko ramieniem i szepnęłam kilka pocieszających słów do ucha. 

- My idziemy do dormitorium – powiedział nagle Remus wstając wraz z kolegami

- Idzie ktoś nami? – spytał Syriusz patrząc na dziewczyny – Jessica? Dorcas?

Jess uśmiechnęła się do mnie przepraszająco i wstała, odwzajemniłam uśmiech. Za to Dorcas zmieszała się i popatrzyła na resztę towarzystwa.

- Sama nie wiem, może powinnam zostać?

 Wstałam i przytuliłam ją, była taka kochana.

- Daj spokój Dori, zostanę tu z Mathiasem i Emily, a wy idźcie i dobrze się bawcie – mrugnęłam do niej porozumiewawczo.

- Na pewno? – spytała niepewnie

- Tak Dor – odparł za mnie Mathias. – Damy radę, a jak coś, to po ciebie przyjdziemy – zaśmiał się lekko.

 Meadowes posłała mu ciepły uśmiech i odeszła wraz z Huncwotami i Jessicą, a ja zostałam  przytulona do Mathiasa.

- Tak naprawdę się przejmujesz, co? – spytała Mathiasa Emily. – To w końcu twoja siostra, mówiła, że jesteście ze sobą bardzo blisko, zresztą to widać.

- Wiesz… - powiedział chłopak ściszonym głosem. – Dla na przykład takiej Jessici chłopcy to najważniejsza rzecz na świecie, do nich się przywiązuje i kocha najbardziej… Ja i Blum jesteśmy zupełnie inni, nasze drugie połówki zawsze będą zajmować drugie miejsce… Ona jest najważniejszym członkiem w moim życiu. – pewnie zauważył mój krzywy uśmiech bo po chwili dodał z wahaniem – No cóż… teraz będzie najważniejszym wampirem w moim życiu.

Obie zaśmiałyśmy się lekko.

- Chyba rozumiem co masz na myśli – powiedziała Emy. – Miałam siostrę – bliźniaczkę. Byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami, ja, ona i Jessica. Ale ze mną była bliżej niż z nią, niż z kimkolwiek innym.  Mówiłyśmy sobie chyba o wszystkim, byłyśmy dla siebie najważniejsze.

- Dlaczego mówisz w czasie przeszłym? – spytałam

- Ona umarła. Na początku roku szkolnego. Została zabita na jednym z korytarzy naszej szkoły, nie wiadomo kto to zrobił. To był dla nas wielki cios. Ustaliłyśmy z dyrektorem, że od nowego semestru przeniesiemy się tutaj, tam jest zbyt wiele wspomnień. Rodzice Jessici przenieśli się już do Anglii, a moi zrobią to w połowie wakacji, oni wszyscy chcą zapomnieć, ale ja… Wiem, że nigdy o niej nie zapomnę, chcę tylko przejść z tym do porządku dziennego. Pewnie nie uwierzycie, ale kiedyś byłam kimś zupełnie innym. Bardziej przypominałam Jessicę, ubóstwiałam ciuchy i chłopaków, po śmierci mojej siostry, Jess poszła w to jeszcze głębiej, a ja przerzuciłam się na książki i naukę…

Podeszłam do Em i przytuliłam ją, poczułam parę łez spływających po jej policzkach.

- Nie płacz kochana – szepnęłam jej do ucha. – Jesteśmy z tobą.

Dopiero po kilku sekundach ją wypuściłam, ale tylko po to by mógł ją przejąć Mathias. Posadził ją sobie na kolanach.

- Dlaczego płaczesz? – spytał poważnie. -  Twoja siostra odeszła na pewno w lepsze miejsce… Ale duchem zawsze będzie przy tobie, chociażby nie wiem co się stało, tak jak moja. Choćby nie wiem co się zmieniło ja wiem, że Blum zawsze będzie przy mnie, po mojej stronie, ja dla niej zawsze zrobię to samo, między tobą siostrą na pewno też tak było, jest i będzie…

- Dziękuję, Mathias…

Podeszłam do okna i zobaczyłam trzy postacie biegnące z niesamowitą szybkością przez błonia. Jedna biegła przodem,  a dwie obok siebie kawałek dalej. Domyśliłam się, że na przedzie musiała być Alice, a kawałek za  nią Blum i pilnujący jej Śnieżyca. Popatrzyłam na brata rudowłosej i wtuloną w jego dziewczynę wciąż szlochającą na myśli bolesnych wspomnień związanych z siostrą.

- Wyszli – oznajmiłam. – Chyba oknem, pobiegli do zakazanego lasu, Emily, możemy wrócić do dormitorium, Mathias jeśli chcesz możesz iść z nami.

- Nie trzeba – powiedział spokojnie chłopak. – Pójdę do siebie powiedzieć Justinowi żeby się odwalił  i pójdę się przespać, wam radzę zrobić to samo.

- Sama nie wiem… - powiedziałam cicho zastanawiając się czy to bezpieczne, a jeżeli Blum wróci z Alice w środku nocy,  nowonarodzona się nie powstrzyma, a Jamano nie uda się jej powstrzymać?

Mathias jakby wyczytał to zmartwienie w moich myślach bo powiedział:

- Nie sądzę, żeby mogło wam się coś stać, pewnie poszli zapolować, a to znaczy, że Blum łatwiej będzie się panować, z tego co wiem to Alice jest też dosyć silna więc nie masz się czego bać.

Uśmiechnęłam się, pocałowałam go w policzek i zabrałam wciąż płaczącą Emily do naszego dormitorium.

***

Kiedy następnego dnia rano obudziły mnie głosy dziewczyn Blum wciąż nie było w dormitorium, Alice też nie zaszczyciła nas swoją obecnością. Zastanawiałam się co z nimi. Może coś się stało? Nowonarodzone wampiry są podobno najsilniejsze. Szybko odgoniłam od siebie te myśli, Śnieżyca by na to nie pozwolił, a jego siostra też do najsłabszych nie należała.  Po krótkiej naradzie z dziewczynami ustaliłyśmy, że nie ma powodu do obaw, pewnie zwyczajnie uznali, że póki co lepiej zostać w lesie. Weszłam do łazienki i wzięłam chłodny prysznic, który pozwolił mi na wszystko spojrzeć bardziej obiektywnie. Musiało się ułożyć, większość wampirów radziła sobie dosyć dobrze z pragnieniem, Blum na pewno też się to uda, nie ma innej możliwości.

Kiedy wyszłam z łazienki wszystkie dziewczyny z wyjątkiem Jessici były już ubrane. Emily była jak zwykle spokojna nic nie wskazywało na jej wczorajsze zwierzenia i załamanie nerwowe.

- Więc, co dzisiaj robimy? – spytała Dorcas kiedy Jessica zajęła moje miejsce w łazience. – Szukamy naszych wampirków czy dajemy im trochę czasu na swawolę.

- Myślę, że nie powinnyśmy się na razie wtrącać – powiedziała Dorcas. – Właściwie to nie wiemy do końca w co się pakujemy, Blum na pewno jest bardzo trudno, jeśli się nie opanuje… Nawet jeśli Alice czy Śnieżyca ją powstrzymają może mieć wyrzuty sumienia do końca… Wieczności. Nie powinnyśmy ją poddawać takiej próbie, jest jeszcze zbyt wcześnie.

- Zgadzam się, jestem pewna, że kiedy tylko Alice stwierdzi, że Blum jest gotowa na pewno przyprowadzi ją do nas – powiedziałam. – A co do dzisiaj to proponuję wziąć Huncwotów, biednego wciąż pewnie podłamanego na duchu Mathiasa i iść nad jezioro się poopalać,  byłabym tylko wdzięczna gdyby ktoś pilnował Jamesa aby mnie nie wrzucił do wody.

- Daj spokój Lily, myślę, że teraz kiedy jesteście oficjalnie przyjaciółmi nie zrobiłby czegoś takiego – wzięła chłopaka w obronę Dorcas.

- Może i jesteśmy przyjaciółmi, ale on jest Huncwotem, jak mawia pani Pomfrey Huncwot to nie przezwisko, to już jest diagnoza.

Dziewczyny parsknęły śmiechem i zaczęłyśmy zbierać się na plażę. Dzień minął całkiem przyjemnie, wbrew moim przewidywaniom James odpuścił sobie „:molestowanie” mnie. Czułam, że kiedy wrócę na wakacje do domu Petunia będzie mi zazdrościć opalenizny. No właśnie – Petunia.  Nie kontaktowałam się z nią od… No cóż… od Wielkanocy(nie mam pojęcia czy w Anglii obchodzi się Wielkanoc, jeśli nie – przepraszam), postanowiłam, że jeszcze dzisiaj wyślę do niej sowę, może się zbytnio nie przestraszy – taką miałam nadzieję. Kiedy późnym popołudniem wracaliśmy do zamku pewna osoba przywróciła mnie do świata z jakiego wyrwałam się wychodząc się poopalać – świata wampirów. Pod jedną ze ścian na korytarzu stał Śnieżyca Jamano, spojrzałam porozumiewawczo na moich towarzyszy i skierowaliśmy się w stronę najlepszego przyjaciela Mathiasa.

- Co z nią? – spytał od razu gwiezdnooki.

Na twarzy wampira pojawił się kpiący uśmiech.

- Oj Mat… Ty się nigdy nie zmienisz, masz obsesję na punkcie własnej siostry – zauważył nasze zniecierpliwione twarze. – Jest w lesie z Alice, zapolowały, jest jej naprawdę ciężko, ale myślę, że da radę się przystosować do nowego życia. Być może będzie mogła wrócić do ludzi już po wakacjach.

Spojrzałam na niego niepewnie.

- Śnieżyca… Czy to znaczy, że przed wrześniem nie będziemy  mogli jej zobaczyć przed wrześniem?

Chłopak zaśmiał się.

- Nie będzie tak źle… Ale dajcie jej trochę czasu, myślę że… Jeśli Mathias nie masz nic przeciwko to Blum zostanie u nas na wakacje… Będzie się uczyć wampirzego życia. Na początku wakacji jeśli będzie czuła się na siłach przyprowadzimy ją do ciebie. Będziesz mógł ją zobaczyć jako pierwszy, choć nie wiem czy to bezpieczne, masz bardzo kuszący zapach w razie czego będziemy obok.

- A my? – upomniała się Jessica.

- Podczas wakacji będziemy stopniowo co parę odwiedzać któreś z Was, tak zadecydowaliśmy, pod koniec sierpnia dowiecie się czy Blum wróci do Hogwartu we wrześniu czy zrobi sobie jeszcze parę miesięcy przerwy.

Chcąc nie chcąc musieliśmy na to przystać. Przez jeszcze parę minut Śnieżyca odpowiadał na nasze pytania związane z przyjaciółką i zapewniał, że jeszcze przed odjazdem do domu wpadnie pogadać i zdać relacje z tego co słychać u Blum Alice.