Alice wpadła do nas 2 dni przed wyjazdem z Hogwartu. Była jak
zwykle roześmiana i pełna optymizmu. Muszę przyznać, że zmniejszyła obawy
każdej z nas chyba do minimum, zachowywała się jakby godzinami mogła opowiadać
o tym jak to Blum świetnie sobie radzi jak na pierwsze dni. Zapewniała nas i
przysięgała na wszystko co jej przychodziło do głowy, że kiedy zobaczymy Blum
podczas wakacji nie zauważymy w jej zachowaniu zbyt dużej różnicy. Byłam
naprawdę ciekawa, czy tak będzie, w ogóle całą naszą paczkę zastanawiało jak to
teraz będzie. Emily uważała, że nie zmieni się znowu tak dużo, za to Dorcas i
Jessica były zupełnie przeciwnego zdania.
- Przecież ona nie jest już człowiekiem –
twierdziła ta druga. – Na pewno będzie się starała, ale…
- To zbyt duża zmiana – popierała ją czarna. –
Nawet dla kogoś tak silnego jak ona. Osobiście nie jestem pewna czy będę umiała
jej jeszcze zaufać.
To
była jedyna sprawa, w której te dwie zakochane w Syriuszu dziewczyny zgadzały
się ze sobą. W zmianie ich zdania nie pomógł nawet sam obiekt ich westchnień.
- Dajcie spokój dziewczyny – powiedział im
pewnego dnia – to wasza przyjaciółka, fakt, że jej serce przestało bić nie
oznacza, że stało się złe, ona nie jest potworem.
- Łatwo ci mówić, to nie ty będziesz musiał
spać z nią w jednym dormitorium! – warknęła Newton.
- Wiesz, jeśli o mnie chodzi to mogę z nią
nawet w jednym łóżku, tylko jej chłopak chyba się nie zgodzi – odparł z
rozbrajającą szczerością Black.
Dwie dziewczyny popatrzyły po sobie ze
zrozumieniem, a ja
oznajmiłam Syriuszowi, że jest idiotą. Jeśli chodzi i Blum to właśnie ją
pogrążył.
***
Nadeszły
wreszcie wakacje, cieszyłam się, że znowu mogę spędzić trochę czasu z
rodzicami, Petunią oraz dawnymi przyjaciółmi. Pierwszego dnia wyściskałam się z
nimi wszystkimi i spędziłam z nimi caluteńki dzień, dopiero następnego
zorientowałam się, że mamy nowych sąsiadów.
- To bardzo mili ludzie, wprowadzili się u w
zeszłym tygodniu, ich córka chodzi tak jak ty do szkoły z internatem - powiedziała mi mama gdy o nich
spytałam.
- Jest czarodziejką? – zapytałam
automatycznie.
- Nie sądzę – odparła Petunia. – Wygląda na
normalną.
Obrzuciłam ją oburzonym spojrzeniem jednak ona
tylko się zaśmiała. Po paru minutach wyszłyśmy razem się poopalać, gdy
wracałyśmy poznałam wreszcie swoją nową sąsiadkę, zaczepiła nas kiedy
zobaczyła, że wchodziłyśmy do naszego murku.
- Hej, Petunia!– krzyknęła podchodząc do murku
dzielącego nasze domy. – Kto to? Mieszkasz tu? – spytała patrząc na mnie.
- To moja siostra – odparła moja siostra. –
Lily, wróciła wczoraj ze szkoły z internatem , mówię ci prawdziwe wariatkowo.
- To tak jak moja – zaśmiała się dziewczyna
patrząc na mnie. – Fajnie, że wreszcie poznałam kogoś kto chodzi do szkoły z
internatem oprócz ludzi z mojej szkoły.
- Tak…. Może wejdziesz, do nas? Poznamy się
bliżej i w ogóle… W końcu będziemy teraz sąsiadkami, przynajmniej przez kolejne
2 miesiące.
Dziewczyna obdarzyła mnie nieśmiałym uśmiechem
po czym… Z gracją przeszła przez murek i wylądowała na idealnie wypielęgnowanym
przez mamę trawniku.
Dopiero teraz zobaczyłam ją w pełnej krasie.
Zacznijmy od góry, miała proste, wycieniowane blond włosy do łopatki,
szarozielone oczy i regularne rysy twarzy. Była wysoka i szczupła, jasna
sukienka świetnie komponowała się z dosyć bladą cerą. Pomyślałam o Blum i
zmierzyłam Veronicę spojrzeniem . Nie – pomyślałam z ulgą zdecydowanie nie
mogła być wampirem, jej skóra byłą jednak zbyt ciemna i zbyt delikatna…
- Chyba nie macie nic przeciwko, że nie
skorzystam z furtki?
Odparłam, że nie i wpuściłam ją do środka,
czułam, że moja siostra patrzy się na nie jak na wariatkę. I co z tego, że
dopiero co ją poznałam? Powiedziałam Petunii żeby poszła po lemoniadę, a sama
zaprowadziłam gościa do swojego pokoju.
- Ładnie tu masz – powiedziała rozglądając
się.
- Taa… Tylko lekki bałagan – zaczęłam szybko
ogarniać pomieszczenie.
Veronicę podeszła do półki ze zdjęciami, było
ich tam mnóstwo różnej wielkości, z różną ilością osób… Na szczęście wszystkie
magiczne zostały wcześniej schowane.
- To twoi przyjaciele? – spytała
- Tak, szkolna paczka – odparłam i wskazałam
na pierwsze zdjęcie. – To moje przyjaciółki. Ta czarna to Dorcas Meadowes, ruda
– Blum Ryan, a ta trzecia nazywa się Ann Potter.
- Znam ją – powiedziała nagle blondynka. –
Przeniosła się w połowie roku do mojej szkoły. Jest taka cicha i zamknięta w
sobie… Zaraz – przerwała i popatrzyła na mnie zszokowana. – Jesteś czarownicą?
– kiwnęłam lekko głową – Jak to możliwe, przecież to dzielnica Mugoli.
- Urodziłam się w nie magicznej rodzinie –
odparłam i chcąc zmienić temat spytałam . – Więc znasz Ann?
- Niezbyt dobrze, mieszka w pokoju, obok
mojego, ale… Jak już mówiłam, rzadko z kimkolwiek dłużej rozmawia.
- Jest po przejściach, w Hogwarcie… Miało
miejsce parę nieprzyjemnych sytuacji.
- Chodzisz do Hogwartu – wytrzeszczyła na mnie
oczy – przenoszę się tam od września, tata dostał od czerwca pracę w Londynie
więc się tu przenieśliśmy, a stara szkoła jest zbyt daleko.
- A więc poznasz osobiście dziewczyny,
chłopaków i w ogóle…
- Masz więcej przyjaciół? – blond włosa
popatrzyła na mnie z zazdrością.
- Całą masę! – z kieszeni wyjęłam ruchome tym
razem zdjęcie przedstawiające mnie, Blum, Dorcas, ale i Jessicę praz Emily,
opowiedziałam jej w skrócie o każdej z nich jednak Veronicę bardziej
interesowało inne zdjęcie. Byłam na nim z Mathiasem przytuleni do siebie,
patrzyliśmy sobie w oczy…
- Wiem, ale to mój były. Zerwaliśmy przez…
Różnice poglądów, teraz się przyjaźnimy…
- Wierzysz w przyjaźń damsko męską?
- Czemu nie? Mathias to świetny przyjaciel,
tak samo zresztą jak James…
***
Veronicę okazałą się być świetną
koleżanką, nawet Petunia się do niej po pewnym czasie przekonała. Często
chodziłyśmy na pobliski basen czy do centrum handlowego utrzymywałam jednak
stały kontakt z paczką ze szkoły. Codziennie pisałam list do co najmniej jeden
osoby, dzięki temu byłam we wszystkim na bieżąco.
Dorcas pojechała z rodzicami do
Tunezji na 2 tygodnie, pisała, że jest miło, ale że tęskni za starą dobrą
Anglią no i za nami
oczywiście. Nie dziwiłam jej się, sama co prawda niewiele razy byłam na takich
atrakcyjnych wyjazdach za każdym razem jednak pomimo upalnych plaż i ciekawych
wycieczek brakowało mi przyjaciół, ich nic nigdy mi nie zastąpi…
Jessica też wyjechała – do Egiptu, z
tym, że ona tak bardzo nie tęskniła. Podobno poznała tam pewnego przystojnego
miejscowego o 2 lata starszego od nas. Pisała o nim długo i w samych
superlatywach dodając jednak, że oczywiście nie dorównuje on „Niedługo już JEJ”
Syriuszowi.
Co do Emily to wakacje spędzała w domu
w Liverpoorze, w towarzystwie rodziców i mugolskiej sąsiadki w naszym wieku, którą poznała niedawno i którą od razu polubiła. Codziennie
chodziła też na przeniesiony z Francji grób siostry. Tak bardzo jej
współczułam, nie wiedziałam co by było gdyby Petunii się coś stało…
Z Em, wymieniałyśmy też często poglądy co do
sprawy z Blum. Obie chyba najbardziej ze wszystkich dziewczyn się o nią
martwiły – ja dlatego, że znam ją od lat i jest mi bliską przyjaciółką, a ona
dlatego, że jest taką dobrą duszą, która zawsze wszystkim dobrze życzy. Nie
mogłyśmy zrozumieć dlaczego nasze pozostałe dwie przyjaciółki podchodzą do tego
z takim dystansem, my w nią wierzyłyśmy i trzymałyśmy za nią kciuki, nie
mogłyśmy się też doczekać kiedy przyjedzie do nas w odwiedziny wraz ze Śnieżycą
i Alice…
Jeśli
chodzi o chłopaków to nie było mi dane od nich odpocząć przez wakacje, niby się
z nimi chwilowo przyjaźnie, ale to w końcu ciągle są ci sami irytujący,
niedojrzali, uwielbiający dowcipy Huncwoci z tym samym zadawającym to samo
pytanie ( co prawda teraz tylko raz w miesiącu, ale zawsze) Potterem.
Tak czy inaczej każdy z nich do mnie chociaż
raz napisał. Ten jeden raz to był Peter który pytał co tam u mnie i oznajmiał,
że od rodziców na urodziny dostał wielką paczkę CZEKOLADY. Ma chłopak Podnietę.
Remus
pojechał z rodzicami w Tatry, mieszkali tam przez prawie całe wakacje w
leśniczówce, podobno świeże, górskie powietrze miało pomóc jego chorującej
ciężko matce. Pisał, że żałuje, że tutaj Blum raczej nie da rady go odwiedzić.
Syriusz
zaś siedział w domu ze swoją „cudowną” rodzinką i tylko marzył, aby ta
rudowłosa wampirzyca wpadła z wizytą jak to napisał w jednym z listów… Czasem
kiedy siedzi z rodziną, marzy aby ona go zagryzła. Wariat. Ale za to jaki
słodki i przystojny wariat… Stop. Czy ja znowu zaczynam tak o nim myśleć? To
cassanowy, w którym kochają się dwie moje przyjaciółki, muszę sobie dać spokój
nawet jeśli jest taki
seksowny…
Blacka martwiła jeszcze jedna sprawa. Ten jej
wampiryzm, nie jako niebezpieczeństwo – co to, to nie! Chodziło mu bardziej o to, że
teraz to już nigdy nie będzie mógł z nią być. Wydawało mu się, że jej przemiana
jeszcze bardziej umocniła więź jaka łączyła ją ze Śnieżycą. Próbowałam go jakoś
pocieszyć jednak sama nie byłam zbytnio przekonana co do moich słów. W gruncie
rzeczy moje zdanie było takie jak jego. Największe ciacho w szkole nie ma u
niej szans.
James
spędzał wakacje w domu, to oznaczało że muszę się trzymać z daleka od posesji
dziadków. Być może mi się to uda. Czyżbym była wredna? Nieee… Ja? Dla Jamesa…?
Nigdy.
Napisałam też specjalny list do Ann
opowiadałam jej trochę o wydarzeniach w Hogwarcie, pomijając wszystkie wampirze
wątki i pytałam co u niej. Niestety w jej zapewnienia, że nowa szkoła jest
cudowna i że dużo bezpieczniej się
czuje, ale jednak tęskni za nami ogromnie trudno mi było uwierzyć, szczególnie
po licznych rozmowach z Veronicą, w których dowiadywałam się wiele o cichym
życiu panny Potter.
Wszystkie jednak listy jakie w sumie dostałam
były mniej ważne niż ten który przyszedł pewnego lipcowego wieczoru. List od
Mathiasa
Droga Lily!
Co u Ciebie słychać? Mam nadzieję, że dobrze mijają ci
wakacje w towarzystwie Twojej rodzinki. Mi wakacje w towarzystwie moich mijają
cudownie jak się możesz domyślić.
Czyżby ironia? No tak, drugi Syriusz Black? A
może on też jest nieszczęśliwie zakochany?
Wczoraj była u mnie Blum w towarzystwie Alicji i Śnieżycy.
Wiem, że w następnej kolejności chcą iść do Ciebie więc pomyślałem, że może
powinnaś być przygotowana na to co zastaniesz.
Pamiętasz opaloną cerę Blum i wieczne rumieńce na jej
twarzy? Błyszczące, błękitne oczy, płomiennorude, roztrzepane włosy i delikatne
rysy twarzy. Teraz wszystko jest inaczej. Kiedy ją zobaczyłem… Niby wiedziałem,
że tak będzie, ale to i tak był szok. Między
dobrze znanymi mi postaciami Śnieżycy i Alice stała dziewczyna jakby wyższa od
mojej siostry i przerażająco blada, nie mogłem uwierzyć, że to ona, niby te
same rysy twarzy, ale jakby mocniej zarysowane… włosy niby takie same, ale…
bardziej ułożone? Nie wiem było w nich coś… innego. I oczy… niby błękitne, ale
to był inny błękit niż zwykle… Były też pozbawione blasku. Kiedy się jej przyglądałem
zauważyłem, że nie oddycha, nie odrywała za to ode mnie oczu. Pierwszy oddech
wzięła po jakiejś minucie i wtedy… Od razu ku mnie skoczyła jednak jej
opiekunowie ja złapali. Na początku próbowała im się wyrwać, wyglądało to
strasznie… Na jej twarzy była wściekłość, bezsilność, wysiłek… W oczach
przerażenie… Dopiero po paru minutach się opanowała… Kiedy po raz kolejny spróbowała zacząć oddychać było już
lepiej, Alice poleciła mi bym otworzył okno, tak było łatwiej. Po paru nastu
minutach Blum podeszła do nie na wyciągnięcie ręki, śnieżyca stał krok za nią.
Nagle zanim kto kolwiek zdążył zareagować rzuciła się na mnie. Przez jedną
setną sekundy pomyślałem, że to koniec dopóki nie usłyszałem jej głosu… Niby
ten sam a jednak taki… Dźwięczny, nieludzki…Ale należący do mojej siostry…
- Mathias… Nie masz pojęcia jak ja tęskniłam.
I dopiero
wtedy uświadomiłem sobie, że ona mnie po prostu przytula. Odparłem, że ja za
nią też i uśmiechnąłem się lekko do stojących obok ze zszokowaną miną
przyjaciół. Po chwili odsunąłem dziewczynę od siebie i przyjrzałem jej się
bliżej… Dopiero teraz zrozumiałem, że te dziwne oczy to skutek szkieł
kontaktowych. Ciekawiło mnie jakie są w rzeczywistości. Pogładziłem ją
delikatnie ręką po zimnym i twardym policzku.
- Zmieniłaś się.. – szepnąłem, a ona obdarzyła mnie lekkim
uśmiechem.
- Wiem… Ty jakby… Dla mnie też… Mam teraz lepszy wzrok,
jesteś taki… Wyraźny… I niesamowicie pachniesz – musiałem ją chyba obrzucić
dziwnym spojrzeniem bo dodała – przepraszam za tamto, nie spodziewałam się… To
już się nie powtórzy.
- Oczywiście, że nie bo mu na to nie pozwolimy – powiedziała
Alice sprowadzając mnie na Ziemię ze świata mojej małej, teraz tak odmienionej
siostrzyczki…
Zaproponowałem im coś do picia, Śnieżyca chciał kawę, Alice
wino, a Blum tylko
pokręciła głową.
- To już nie dla mnie… Może kiedyś… Spróbuję ludzkiego
jedzenia, ale nie dziś…
Później dużo jeszcze rozmawialiśmy, opowiadała mi co z nią
było przez ten czas kiedy się nie widzieliśmy, twierdziła, że we wrześniu
zapewne wróci do szkoły… Wszystko jednak było takie sztuczne, takie inne… Tylko
niektóre sytuacje… Miałem wrażenie, że pod tą zimną i twardą skórą jest gdzieś
uwięziona moja siostra….
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz