Wytrzeszczyłam na nią oczy. W głowie huczały mi jej słowa „Dojdzie do przemiany”. To oznaczało tylko jedno, moja przyjaciółka stanie się wampirem. Nie ukrywałam przerażenia. Popatrzyłam na Alice, przypomniało mi się to, co widziałam przed chwilą: ona też tym była. Ale jej się nie bałam, nie wiem dlaczego ta dziewczyna budziła we mnie zaufanie. Może to miało coś w skulnego z faktem, że chciała pomóc Blum.
- Co teraz? – spytałam niepewnie. – Zaniesiemy ją do pielęgniarki, czy…
- Nie! Nie możemy zanieść jej do pielęgniarki, żaden nauczyciel nie może o tym wiedzieć, najlepiej nikt! Lily, przyrzeknij mi na to co dla ciebie najdroższe, ze nikomu nie powiedz, o tym czym się teraz stanie! – w jej oczach była panika. – Lily, to nie może wyjść na światło dzienne, jeśli ludzie dowiedzą się o istnieniu wampirów zaczną nas tępić… Jak czarownice w średniowieczu, spalą nas… Zresztą lepiej żeby nie wiedzieli… Nie wszyscy jesteśmy źli, część z nas zabija zwierzęta…
- Dobrze, nie powiem, ale co z nią teraz? Nie można jej jakoś pomóc?
- Jest zbyt późno aby wyssać jad… Zanieśmy ją do waszego dormitorium, dobrze? Dziewczyna tam teraz nie ma?
Nie było. Blum cała drżała, zdobiła się cała blada, krzyczała z bólu. Tak bardzo się bałam, współczując jej jednocześnie tej katorgi.
- Jak długo to potrwa? – spytałam mając oczywiście na myśli przemianę.
Czarnowłosa odparła, że 2 do trzech dni. Więc w pełni wampirem stanie się jeszcze na terenie Hogwartu. Musiałyśmy się zastanowić co zrobimy kiedy dziewczyny wrócą od Huncwotów.
- Myślę, że trzeba je wtajemniczyć, nie wygadają, jestem tego pewna, a ukryć się tego i tak nie da, ale jest ktoś komu trzeba powiedzieć, przed nimi, ktoś, kto jest dla niej najważniejszy.
- Śnieżyca?
- Powiedziałam ktoś kto jest dla niej najważniejszy, a nie ktoś dla kogo ona jest najważniejsza. Mówię o Mathiasie, idź po niego. Z tego co wiem to straszne cierpienie, powinien być przy niej.
- A jeśli… No wiesz, odwróci się od ciebie, od niej… Z powodu bycia wampirem?
- Nie zrobi tego, uwierz mi. Za bardzo mu na niej zależy.
Poszłam więc do pokoju mojego byłego, aby zaciągnąć go do siebie. Bez względu na to jak dwuznacznie to brzmiało. Kiedy chłopak dowiedział się o tym co przytrafiło się jego ukochanej młodszej siostrzyczce był wstrząśnięty.
- Mathias… - szepnęła Alice – Tak mi przykro, nie mogłam już nic zrobić….
Po paru sekundach Mathias się otrząsnął.
- Ale ona będzie żyła, prawda? – spytał
Zrozumiałam, że tylko to się dla niego liczyło. Żeby jego siostra była cała i zdrowa, żeby jeszcze się do niego uśmiechnęła i mógł ją przytulić. Nie dziwiłam mu się, wiedziałam przecież, że sam ją wychowywał i byłą mu najbliższą osobą.
- Tak… To znaczy… Nie do końca. Będzie żyć, jako wampir. Ale jestem prawie pewna, że szybko się przystosuje i będzie mogła stwarzać pozory ludzkiego życia.
Po chwili milczenia Mathias spytał cicho.
- Czy ja… będę mógł się do niej jeszcze kiedyś zbliżyć…?
Alice uśmiechnęła się dobrotliwie – Pewnie, chociaż lepiej byłoby gdybyś nie był w pobliżu gdy się ocknie, masz wyjątkowo dobrze pachnącą krew…. Ale z pewnością będzie nalegała na szybkie spotkanie z tobą.
Po jakiś paru minutach do dormitorium weszły dziewczyny, zobaczyły Blum, która wciąż miała drgawki, a na jej szyi widniał ślad po ugryzieniu…..
Minęła jakaś godzina kiedy Blum odzyskała przytomność, z jej krtani wyrwał się rozdzierający krzyk, ból towarzyszący przemianie musiał być nie do zniesienia. Popatrzyłam na nią z troską, zdezorientowana złapała mnie za rękę.
- Co… się… ze mną… dzieje? – wyjąkała zwijając się w kłębek i zaciskając zęby.
- Przemieniasz się – powiedziała Alice podchodząc do nas. – Spokojnie, ten ból niedługo minie…
- W… W co? – krzyknęła przerażona.
Zobaczyłam, że Emily rzuca na pokój zaklęcie by nikt z zewnątrz nie słyszał krzyków panny Ryan.
- W to czym w jakiś sposób stała się twoja siostra, w wampira – głos Alice był zaskakująco spokojny. Podejrzewałam, że już wcześniej zastanawiała się jak jej to powiedzieć.
- CO?! JAK TO??!! - Przerażenie malowało się w oczach mojej przyjaciółki.
- Rubi stała się wampirem, zaatakowała cię… Wtedy, na błoniach… Tak mi przykro – w oczach młodej Jamano malowało się poczucie winy. – Nie mogłam już nic zrobić.
Z ust Blum wyrwał się kolejny krzyk, nie miała siły już z tym walczyć.
- Alice… Kiedy to minie…?
- Na ogół przemiana trwa od dwóch do trzech dni, czasem krócej, to zależy od człowieka. Nie martw się z czasem będzie coraz lżej.
Ścisnęłam mocniej jej rękę, czułam się beznadziejnie nie mogąc pomóc przyjaciółce w jej cierpieniu, ale wiedziałam, że Alice czuje się jeszcze gorzej, w końcu była z nas najsilniejsza… Sama była wampirem, wiedziałam to i czułam, że Blum też to zrozumiała.
- O jak długo….? – spytała patrząc na nią
- Od zawsze, Śnieżyca też – powiedziała bezgłośnie. – Opowiem ci kiedyś, przy jakiejś okazji….
Blum zacisnęła zęby, jęcząc cicho. Usłyszałam niemal niedosłyszalne jedno słowo które padło z jej ust pośród tych jęków.
- … Mathias…
Chłopak podszedł do siostry i ujął delikatnie jej dłoń. Wpatrywał się w nią jak zawsze z braterską miłością, to się nie zmieniło, za to zmieniła się sama Blum, jej skóra zaczęła blednąć, a oczy ciemnieć.
- Jestem przy tobie siostrzyczko – powiedział cicho obejmując osłabioną dziewczynę. W jej oczach zabłyszczały łzy kiedy przytulała się do mojego byłego. – Zawsze będę przy tobie, tylko nie płacz…. – Blum chyba coś jęknęła do jego ucha – Zobaczysz, że to minie, już niedługo.
Po jakiejś godzinie dziewczyna straciła przytomność, ja i Dorcas chciałyśmy ją ocucić jednak Alice powstrzymała nas.
- Niech odpocznie – powiedziała - w ten sposób będzie jej lżej, a to może być jej ostatni sen…
Przypomniała mi się wróżba jaką pół roku temu profesor Trelawney przepowiedziała Blum…
„Gdy będziesz mogła w pełnym słońcu powiedzieć, ze masz 14 lat będzie ci się wydawało, że dzień jak co dzień…Jednak po zmroku wydarzy się to, co odmieni twoje życie na zawsze, a twe serce przestanie bić i już nigdy nie zmrużysz oka w śnie…”
Spojrzałam na kalendarz, dziś był pierwszy astronomiczny dzień lata, pełne słońce, Blum skończyła już 14 lat…”Twe serce przestanie bić i już nigdy nie zmruży oka we śnie”.
Więc to miała na myśli, przepowiedziała jej przemianę w wampira.
- Mogę przy niej zostać? – spytał Mathias, który w pozycji pół leżącej wciąż trzymał siostrę w objęciach.
- Pewnie, przy tobie czuje się bezpieczna… Ale kiedy się obudzi… Jeśli powiem żebyś się odsunął zrób to od razu. Nie wiadomo dokładnie ile w jej przypadku będzie trwała przemiana.
Mathias skinął głową, wpatrywał się w nieprzytomną dziewczynę. Wiedziałam że teraz tylko ona się dla niego liczy, jak zwykle zresztą, byłą dla niego najważniejsza. W pokoju zapadła cisza. Alicja otworzyła okno i usiadła w nim, Dorcas siedziała na swoim łóżku i kreśliła coś w jakimś zeszycie, a Emily i Jessica szeptały o czymś w kącie pokoju.
- Alice… - zaczęła ta druga – powiedz, czy my… Możemy cos dla niej zrobić? Jakoś jej pomóc?
Czarnowłosa popatrzyła na dotychczas kpiącą z niej blondynkę i odpowiedziała – jej samej nie możesz zbytnio pomóc, chyba że pilnując się i nie dopuszczając do spędzania czasu z ludźmi gdy jest rozchwiana emocjonalnie, ale na tą chwilę… Ktoś powinien powiedzieć Śnieżycy, że jednak się pomylił i miałam rację co do Rubi. No i o tym, że jego dziewczyna jest teraz taka jak my, możecie do niego iść?
Emily kiwnęła głową i po chwili wyszła wraz z Jessicą. Usiadłam obok Dorcas, jednak zanim zdążyłam zerknąć do zeszytu ta zatrzasnęła go i uśmiechnęła się do mnie blado. Wiedziałam, że trudno jej w to uwierzyć. Wampiry w świecie czarodziejów? Tak, to było niewyobrażalne, rozumiałam ją doskonale.
Po parunastu minutach wróciły dziewczyny wraz z chłopakiem Blum, zajął on miejsce koło Mathiasa i zwrócił honor swojej siostrze. Kiedy po paru godzinach płomiennowłosa odzyskała przytomność wraz z nią wytłumaczył jej co teraz będzie dalej i powiedział, że jej cierpienie zbliża się ku końcowi, miał rację. Nad ranem Blum ponownie straciła przytomność jednak kiedy dobę później odzyskała ją nie była już człowiekiem, przemiana dobiegła końca. Z łóżka wstała blada dziewczyna o twardej skórze gotowej wytrzymać każdy atak. Jej oczy błyszczały czerwienią i choć z pozoru nie zmieniła się tak bardzo miałam wrażenie, że jej rysy twarzy są wręcz idealne. Wyglądała na silną, gotową znieść wszystko, mogłabym dać odciąć sobie rękę za to, że urosła o parę centymetrów w tym momencie dawałabym jej 15 lat, może szesnaście… Tak, wyglądała na starszą, ale co z tego jeśli od tej pory miała się już nie zmienić, nie dorosnąć?
Alice skinęła na Mathiasa by się odsunął, chłopak nie protestował. Wszyscy staliśmy po jednej stronie pokoju podczas gdy Blum stałą po drugiej. Rodzeństwo Jamano ostrożnie zbliżyło się do niej.
- Blum… - zaczęła Alice. – I jak się czujesz?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz