Tajemnica Rubi

Druga połowa kwietnia i większość maja minęła pod znakiem przygotowań do egzaminów. Uczyli się wszyscy, z wyjątkiem Huncwotów, którzy niezmiennie robili kawały Ślizgonom, nauczycielom, a także duchom i innym uczniom tracąc przy tym cenne punkty za „przeszkadzanie w nauce”. My za to powtarzałyśmy z dziewczynami materiał według sporządzonej przeze mnie rozpiski. Ja najbardziej lubiłam powtarzać z Emily, szło nam to wtedy szybciej, Jessica i Dorcas strasznie rozpraszały rozważaniami na temat Syriusza. Blum z kolei większość czasu spędzała na wspólnej nauce ze Śnieżycą, facet w niesamowity sposób wpajał jej informacje do głowy. Często zakuwała też z Mathiasem, z tym, że w tym przypadku to raczej ona uczyła jego. 

    Pomimo, że był dwa lata starszy i zdawał w tym roku SUMY miał zaskakujące braki w transmutacji. Zresztą nie tylko, 2 razy w tygodniu kiedy miałam trochę wolnego czasu uczyłam się z nim eliksirów, muszę przyznać, że było to coś naprawę dziwnego spędzać z nim czas sam na sam nawet teraz kiedy byliśmy w końcu przyjaciółmi. Emily za to zdawała się być zachwycona swoimi 4 godzinami w tygodniu korepetycji z zaklęć dla kapitana drużyny Gryfonów. Szczerze mówiąc, podejrzewałam, że zamiast ćwiczyć czary dyskutowali tam o zapowiedzianym na pierwszą sobotę po egzaminach finałowym meczu Gryffindor vs Slytherin, gdy jednak zapytałam o to Em ta zaprzeczyła oburzona.

- O co ty mnie posądzasz? On może oblać sumy, a ja miałabym go zagadywać o Quidditcha??

    Mimo wszystko kiedy tylko sprawa egzaminów została zakończona 30 czerwca przyznała mi się, że miałam trochę racji. Na co zareagowałam atakiem śmiechu. Mecz wygraliśmy tym samym dostając po raz kolejny Puchar Quidditcha i odzyskując punkty utracone poprzednio przez Huncwotów, Mcgonnagal była wniebowzięta.

    Pozostały nam 2 tygodnie w Hogwarcie całkowicie wolne od nauki co wszyscy przywitali z ulgą. Nadszedł wreszcie czas na relaks, można było spokojnie spędzić czas z przyjaciółmi nie martwiąc się zadaniem domowym. Pewnego piątkowego wieczoru weszłam do dormitorium i ku mojemu zaskoczeniu zobaczyłam tam Blum ubraną w dżinsowe szorty, bluzkę na ramiączkach i nowe baleriny. Była lekko pomalowana a włosy spinała właśnie w kucyk.

- O cześć Lilka, co ty tu robisz, nie miałaś przypadkiem być razem z resztą u Huncwotów? – spytała zaskoczona moim pojawieniem się.

- Tak, przyszłam tu tylko po coś… A ty co? Na jakąś randkę ze Śnieżycą idziesz? – spytałam

- Nie… - odparła cicho nie patrząc na mnie

Wytrzeszczyłam na nią oczy w szoku. Gdzie ona mogła iść jeśli nie na randkę kiedy jej przyjaciele byli gdzie indziej. Chyba że….

- Idziesz na randkę z kimś innym? – spytałam ostrożnie

- Nie! – zaprzeczyła szybko zaskoczona moim pytaniem – Coś ty Lily, sugerujesz, że zdradzam Śnieżycę?! Przecież mnie znasz, kocham go.

- No tak… Więc co? Gdzie ty idziesz?

- A muszę ci się z wszystkiego spowiadać? – popatrzyła na mnie wrogo.

Aż się cofnęłam, nie mówiła do mnie takim tonem od mojego zerwania z jej bratem.

- Nie, pewnie, że nie. Po prostu jestem ciekawa.

Dziewczyna westchnęła.

- Dobra powiem ci, ale obiecaj, że nie powtórzysz nikomu, nawet dziewczynom  – zrobiłam o co prosiła. – Umówiłam się na spotkanie z Rubi, przejdziemy się po błoniach, wiesz, że ostatnio się trochę zmieniła, chcę z nią pogadać.

- Aha… No tak.

- Prosiła mnie żebym nikomu nie mówiła, nie powtórzysz prawda?

- Nie, ale… Uważaj na siebie - powiedziałam.

Zaśmiała się.

- Wiesz, zrobiła się dziwna, ale chyba nie niebezpieczna – powiedziała i wyszła.

   W moim sercu pozostał dziwny niepokój, nie miałam pojęcia co stało się z Rubi, ale miałam wrażenie, że może być niebezpieczna. Śnieżyca nie chciał uwierzyć w to, że cos jest nie tak, a nawet jeśli coś wiedział, nie chciał mi powiedzieć.  Przeszły  mnie dreszcze, robiło się już późno, za  jakieś pół godzina miało się ściemnić. Nie podobało mi się, że moja przyjaciółka będzie sam na sam ze swoją siostrą. Stwierdziłam, że muszę się upewnić, że jest bezpieczna. Postanowiłam spróbować jeszcze raz wyciągnąć ze Śnieżycy co z Rubi. Czułam, że to się nie uda, ale przecież zawsze warto spróbować. Zapominając o przyjaciołach w dormitorium Huncwotów udałam się do Śnieżycy. Tak jak się spodziewałam  odpowiedź na moje pytanie brzmiała:

- Lily zrozumże wreszcie, że z Rubi nie dzieje się nic paranormalnego, to co słyszałaś wtedy przy stole to były tylko domysły mojej siostry, zupełnie nie trafione.

     Nie uwierzyłam mu, ale wróciłam do mojego dormitorium, właśnie miałam iść z powrotem do Huncwotów gdzie siedziały moje współlokatorki.  Nagle do środka wpadła Alice. Włosy miała rozwiane, wzrok przerażony, byłą jeszcze bledsza  niż zwykle.

- Blum… Gdzie ona jest? Nie ma jej tu? Blum..

- Wyszła – powiedziałam. – Spokojnie, coś się stało?

- Tak, ja… muszę ją znaleźć, widziałam… - Nie rozumiałam co do mnie mówi więc spojrzałam na nią pytająco – Miewam wizje… Wizje przyszłości… Wiem jak to brzmi, ale musisz mi uwierzyć. Widziałam, że Blum jest w niebezpieczeństwie, jej siostra…

- Alice – popatrzyłam na nią ostro, czułam, że serce bije mi z zastraszającą szybkością. – Musisz mi powiedzieć, co jest nie tak z Rubi. Pytałam Śnieżycy, ale nie chciał mi powiedzieć…

    Popatrzyła na mnie poważnie swoimi ciemnymi oczami po czym powiedziała to co musiała powiedzieć Śnieżycy tamtego dnia przy śniadaniu, to w co on nie uwierzył.

- Ja myślę… Wszystko wskazuje na to, że… Ja wiem, że Rubi w jakiś sposób stała się wampirem.  – Zamarłam. – W mojej wizji zaatakowała Blum, trzeba temu zapobiec, teraz twoja kolej, musisz mi powiedzieć gdzie jest Blum.

Słowo dane przyjaciółce było teraz nieważne.

- Poszła na spacer po błoniach… Razem z Rubi.

Dziewczyny popatrzyła na mnie po czym odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi.

- Alice czekaj – zatrzymałam ją. – idę z tobą.

    Nie wyglądała na zachwyconą ale nie protestowała. Złapała mnie za rękę i pobiegłyśmy. Właściwie to ona biegła ciągnąc mnie za sobą. Poruszała się w tak niewiarygodnym tempie, że moje nogi ledwo dotykały ziemi, gdyby mnie teraz puściła upadłabym jak nic.

Wybiegłyśmy na błonia, były już opustoszałe od razu zobaczyłyśmy dwie sylwetki…

***

- Rubi błagam – mówiła do siostry Blum. – Widzę, że coś się dzieje i to już od pół roku.    Prawie nic nie jesz, nie interesuje cię jak chodzisz ubrana, strasznie zbladłaś, zadajesz się z bandą Snape`a, a twoim nowym hobby stało się zwiedzanie Hogwartu i Zakazanego Lasu po nocy.  Nie wmówisz mi, że wszystko jest w porządku!

- Bo nie jest, Okey? – warknęła szatynka – Mnóstwo rzeczy się zmieniło, nie jestem już taka jak ty, różnimy się w każdym calu, zrozum to wreszcie! Przestań udawać, że możemy być cudownymi i nierozłącznymi siostrami jeśli tylko się przed tobą otworzę!

- A dlaczego nie?!

- Zrozum wreszcie, że to niemożliwe! – krzyknęła Rubi popychając siostrę na ziemię.

    Dziewczyna wydała z siebie przerażony krzyk i upadła. Poczuła ból w nadgarstku, podniosła rękę i obie zobaczyły krew spływającą po jej dłoni.

Rubi cofnęła się przerażona, jej źrenice powiększyły się. Blum dopiero teraz zobaczyła jak czarne są oczy jej siostry, która wciąż wpatrywała się w jej rękę…

- Rubi, co jest? – spytała a głos jej zadrżał.

    Rubi stała tak w pozycji obronnej jeszcze przez jakieś 3 sekundy zanim rzuciła się na nią. Jednym skokiem przygniotła ją zupełnie do ziemi i pochwyciła jej rękę, Blum nie wiedziała co się dzieje, czuła, że robi się coraz słabsza… Ostatnie co zobaczyła to twarz siostry zbliżająca się do jej szyi, potem był już tylko przerażający ból… Straciła przytomność.

***

… Zobaczyłyśmy dwie sylwetki, wyglądały na wzburzone, nagle jedna z nich popchnęła drugą na ziemię, kiedy ta spróbowała się podnieść pierwsza cofnęła się o krok i po paru sekundach rzuciła się na nią.

- NIE! – usłyszałam krzyk Alice kiedy puściła się pędem przez błonia. – Lily zostań tu!

    Nie posłucham, choć byłam znacznie wolniejsza ruszyłam za nią. Zatrzymałam się dopiero parę metrów od leżącej nieprzytomnej Blum i pochylonej nad nią siostry. Zobaczyłam jak Alice zrzuca ją z mojej przyjaciółki, dopiero teraz ujrzałam ogień w ciemnych oczach Rubi i kły w jakie zaopatrzone były jej zęby, na twarzy znajdowały się ślady krwi, jak podejrzewałam, nie jej…  Nagle dziewczyna skoczyła na Alice, z jej ust wydobyło się warknięcie, myślałam, że powali ją na ziemię jednak tak się nie stało, panna Jamano przesunęła się o krok w prawo i Rubi trafiła na trawę, Alice odwróciła się w moją stronę i zobaczyłam, że wygląda tak samo upiornie jak jej przeciwniczka, nie licząc krwi…

Po chwili rozpętała się walka, nigdy w życiu nie widziałam czegoś takiego i byłam pewna że już nie zobaczę. Rubi broniła się zaciekle po kilkunastu minutach zmuszona była jednak odpuścić, uniknęła ostatniego ciosu Alice i uciekła w stronę Zakazanego Lasu. Patrzyłam na nią przerażona, zamknęła oczy i zacisnęła usta, kiedy po kilku sekundach je otworzyła wyglądała zupełnie normalnie, nie licząc bałaganu na głowie. Nie zwróciła na mnie uwagi, podbiegła do Blum , niepewnie podeszłam do niej.

- Alice… - jęknęłam cicho.

- Nie można jej już pomóc – odparła zachrypniętym głosem. – Jest za późno.

- Czy ona…?
- Nie umrze, nie wyssała z niej całej krwi.

- Więc co się stanie…? – spytałam, choć nie byłam pewna czy chcę znać odpowiedź.

- Dojdzie do przemiany.