Wakacje!

James mnie przeprosił. Tak dobrze zrozumieliście ten zarozumiały pyszałek z arbuzem zamiast mózgu podał mi rękę na zgodę. Powiedział, że wie, że przegiął i jest mu z tego powodu bardzo przykro, ale to nie jego wina, że mnie kocha i zrobi wszystko, aby mnie zdobyć. A ja co na to? Oczywiście zaczęłam gadać, że jest durny i że go nie kocham i że ma szczęście że chcę zapomnieć o tym wydarzeniu z Blum. Acha i nie zapominajmy o „daj mi spokój Potter, muszę się uczyć do egzaminów”. On oczywiście mnie nie posłuchał, ale szczerze mówiąc nawet na to nie liczyłam. Powróciło wieczne pytanie o randkę mimo tego świetnie sobie poradziłam na testach. Nie przyznawałam się do tego, że cieszyłam się na powrót do mojej mugolskiej dzielnicy, w której w tym roku miałam spędzić całe dwa miesiące. Dorcas była raczej smutna bo połowę wakacji miała spędzić u rodziny, a Ann jechała z rodziną do Egiptu – współczułam jej bardzo lecz z drugiej strony się cieszyłam, bo razem z nią wyjedzie przecież też James. Blum… z nią rozmawiałam dużo mniej niż dawniej, niby nie mam do niej żalu, lecz rana w sercu pozostanie jeszcze długo, w końcu jest moją przyjaciółką  i mnie zdradziła. Mimo tego wiedziałam, że całe wakacje spędzi w Domino wraz z rodziną, której wręcz nienawidziła, Huncwoci także nie byli zachwyceni. Rogacz – bo będzie daleko ode mnie ( przynajmniej tak twierdzi), Łapa – musi wrócić do swojej rodziny, Lunatyk – w sumie tego nie wiem, mówił coś o braku akceptacji, a Glizdogon? Chyba oczywiste, będzie tęsknił za Hogwardzką kuchnią. Ja się na to tak popatrzy nie dziwne chyba, że ukrywałam, rozpierającą mnie na myśl o wakacjach, radość nawet wtedy gdy wysiadaliśmy z pociągu.

- Będę za wami tęsknić – powiedziałam smutno ciesząc się w duchu, ze przez te 2 miesiące od nich odpocznę. A widząc, że James otwiera usta dodałam jednak – Ciebie nie miałam na myśli Potter.

- No wiesz co Liluś – udał obruszenie Rogacz, ale ja widziałam, że oczka mu błyszczały. Coś mi te jego oczka przypominają…

- Nie mów do mnie Liluś. – warknęłam, przytuliłam przyjaciółki na pożegnanie i z ulgą ruszyłam w stronę rodziców, czas na dwa miesiące wolności od Pottera!

***

Minął tydzień, był słoneczny poranek kiedy do okna wleciała brązowa płomykówka, odwiązałam od jej nóżki list i dałam jej kilka „sowich przysmaków” Anastazji. Okazało się, że to wiadomość od Mathiasa.

Kochana Lily!

Co u ciebie słychać? Moje wakacje to horror, matka cały czas się mnie o coś czepia, tak samo dowala się do Blum (za to Rubi jest święta). Najgorsze jest to, że postanowiła mnie wysłać na jakiś mugolskie obóz. Nie wiem co jej strzeliło do głowy. Tak czy inaczej wyjeżdżam w poniedziałek i wracam tydzień przed powrotem do szkoły. To chore, ale ja chcę już wracać do Hogwartu i do Ciebie, bo strasznie za Tobą tęsknie Liluś. Mogę cię tak nazywać? Trzymaj się, już za niedługo znów się spotkamy.

Kochający

Mathias

Zatkało mnie, od dawna wiedziałam, że mój chłopak ma trudne życie i nienormalną matkę, ale, że a do tego stopnia? Najbardziej szkoda mi było Blum, jak ona wytrzyma w pałacu w towarzystwie samych wrogów? Ech… będzie musiała jakoś przeżyć, przecież z domu nie ucieknie.  No nic, idę z Petunią na zakupy.

***

- Wiesz co James, Lily ma racje, ty jesteś chory, gnida z ciebie gnojowa! – krzyknęła na brata Ann stojąc pod piramidą Cheopsa.

- Za to z ciebie jest kujonka całkowita. – odarł chłopak.

Kłócili się już od kilku minut, była to dopiero trzecia kłótnia… tego dnia.  Dla rodzeństwa nie było już więc niczym dziwnym to, że Egipcjaninie gapią się na nich dziwnie.

- Nieprawda! Ja się nie dziwię, że ona się nie chce z tobą umówić, bo jesteś chamskim draniem?

- Och, Annuś, skąd ty znasz taki zwrot, co?

- Eee… przeczytałam gdzieś.

***

Był już późny wieczór, połowa Lipca, siedziałam sobie z Petunią u mnie w pokoju i grałam w karty słuchając muzyki kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Spojrzałam na zegarek. Dwudziesta druga, któż to o tej porze? Tata będzie wściekły. Wybiegłyśmy z Petunią z pokoju i wyprzedzając ojca na schodach otworzyłyśmy. Przed nami stała Blum.

- Hej dziewczyny – przywitała się niepewnie – Mogę wejść?

Przesunęłyśmy się i patrzyłyśmy na nią chwilę.

- Co ty tu robisz? – spytałam w końcu.

- Uciekłam z domu, Dziewczyny i James wyjechali, Syriusz wiadomo jaką ma sytuację w domu, a Remusa i Petera adresu nie znam więc pomyślałam, że może mogłabym u was zostać na jedną noc, bo jakby to powiedzieć, nie mam się gdzie podziać.

Zatkało nas na chwilę, a potem Peti poleciała spytać tatę, a ja zaprowadziłam przyjaciółkę do mojego pokoju. Może i ostatnio zachowała się nie do końca fair, ale ona ma naprawdę ciężko w życiu.

Tata zgodził się aby została nawet do końca wakacji, pewnie dlatego, że był zaspany, ale obietnicę otrzymaliśmy. Blum dostała pokój dla gości lecz na razie poszła do mnie zagrać z nimi w karty. Przy okazji opowiedziała nam wszystko.

- Było okropnie, cały czas o coś się darła, wymyśliła kilka nowych epitetów o swojej wspaniałości, wysłała Mathiasa na ten straszny obóz, a dziś rano powiedziała, że zabrania mi już być piosenkarką, dlatego uciekłam.

Następnego dnia Blum twierdziła, że spało jej się u nas świetnie, ale ja wiem, że to nie prawda, bo jak o drugiej w nocy poszłam do kuchni napić się szklanki wody słyszałam jak cicho nuciła piosenkę, której słuchałyśmy w radiu.

Z plastikowych rzęs 
płynie sztuczna łza, 
tak już czasem jest, 
nawet gdy oczy są ze szkła... 

Włosy rozwiane plącze mi wiatr 
serce znoszone jest całe z łat 
buty wszerz i wzdłuż 
zeszły cały świat..! 
Kocham to życie, kiedy ma styl, 
kiedy nie nudzi mnie żadna z chwil. 
L.A.L.K.A. 
to nie jestem ja!

***

Dwa dni później okazało się, że matka zablokowała Blum dostęp do jej konta. I tak sprawa została przesądzona, panna Ryan spędziła u nas całe wakacje, a ja napisałam do jej brata krótki list informujący o jej miejscu pobytu.